மருத்துவமனை செல்லும் வழியிலேயே அமன் உயிரிழந்ததும், ஒரு சிறுவன் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருப்பதும் வெறும் விபத்துகள் அல்ல இவை நிறுவனங்களின் அலட்சியத்தால் விளைந்த பெரும் அநீதிகள். இத்தகைய தருணங்களில், “இந்த இழப்பிற்கு யார் பொறுப்பேற்பது?” என்ற கேள்வி எழுகிறது. லாபத்தை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு, பாதுகாப்பு நெறிமுறைகளை காற்றில் பறக்கவிடும் நிறுவனங்கள் வழங்கும் இழப்பீட்டுத் தொகை, ஒருபோதும் அந்தப் பிஞ்சு உயிரைத் திரும்பக் கொடுத்துவிடாது.
இந்நிலையில் இழந்தது ஒரு உயிர் மட்டுமல்ல, ஒரு குடும்பத்தின் எதிர்காலமும் கனவுகளுமாகும். வெறும் கண்துடைப்பு நடவடிக்கைகளோடு நின்றுவிடாமல், மனித உயிருக்கு மதிப்பளிக்காத இத்தகைய நிறுவனங்களின் மீது மிகக்கடுமையான சட்ட ரீதியான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டியது அவசியமாகும். இதேபோல் ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணற்ற அப்பாவி உயிர்கள் முறையற்ற நிர்வாகத்தாலும், கவனக்குறைவாலும் பறிபோய்க்கொண்டே இருக்கின்றன.
இது போன்ற துயரங்கள் தொடர்கதையாகாமல் தடுக்க அரசு போர்க்கால அடிப்படையில் தலையிட வேண்டும். வெறும் அபராதங்களுடன் நிறுத்திக்கொள்ளாமல், இத்தகைய குற்றங்களுக்குக் காரணமானவர்கள் மீது தயவுதாட்சண்யமின்றி கடுமையான தண்டனைகளை அரசு விதிக்க வேண்டும்.
மேலும் சட்டங்கள் காகிதத்தில் மட்டும் இல்லாமல், களத்தில் கடுமையாகச் செயல்படுத்தப்பட்டால் மட்டுமே மற்ற நிறுவனங்களுக்கு இது ஒரு பாடமாக அமையும். அப்போதுதான், இனி ஒரு உயிரும் இதுபோன்ற அலட்சியத்தால் பறிபோகாமல் நாம் தடுக்க முடியும்.