வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நாம் முன்னேறிச் செல்லும்போது, நம்மைத் தூக்கிச் சுமந்த தோள்களை வசதியாக மறந்துவிடுகிறோம். உணவகத்தில் உணவு சிந்தும் ஒரு முதியவரை அருவருப்பாகப் பார்க்கும் சமூகம், அதே முதியவர் ஒரு காலத்தில் தன் குழந்தையின் எச்சிலையும் சிந்திய உணவையும் எவ்வளவு காதலோடு துடைத்திருப்பார் என்பதை ஏனோ உணருவதில்லை.
மேலும் முதுமை என்பது ஒரு மனிதனின் இயலாமை அல்ல, அது ஒரு குழந்தையின் மறுபிறப்பு. அன்று நாம் தவழ்ந்தபோது நம் கைப்பிடித்த அதே கைகளுக்கு, இன்று நடுக்கம் எடுக்கும்போது நம் ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. பெற்றோரை வெறும் பாரமாகவோ அல்லது வீட்டில் ஒரு மூலையில் இருக்க வேண்டியவர்களாகவோ பார்க்காமல், அவர்களுக்குரிய மரியாதையையும் நேரத்தையும் ஒதுக்குவது ஒவ்வொரு பிள்ளையின் தலையாய கடமையாகும்.
இதனால் பெற்றோர்கள் என்பவர்கள் வெறும் மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்கள் நம் வாழ்வின் நிழல் தரும் ஆலமரங்கள். நாம் இன்று அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு சுகபோகத்திற்கும் பின்னால் அவர்களின் பல ஆண்டுகால தியாகமும், வியர்வையும் ஒளிந்திருக்கின்றன. “வீட்டிலேயே இருங்கள்” என்று அவர்களைக் முடக்குவது, அவர்களின் மனதை ஆழமாகக் காயப்படுத்தும் செயலாகும்.
இந்நிலையில் அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது விலையுயர்ந்த பரிசுகளோ அல்லது ஆடம்பரமான உணவோ அல்ல மாறாக அவர்களின் தளர்ந்த காலங்களுக்கு ஊன்றுகோலாகவும், தனிமையில் துணை நிற்கும் அன்பான வார்த்தைகளுமே ஆகும். நாம் இன்று நம் பெற்றோரை எப்படி நடத்துகிறோமோ, அதுவே நாளை நம் பிள்ளைகளுக்கு நாம் கற்றுக்கொடுக்கும் பாடம் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.